محمد، فرزند حاجی عبدالکریم  متخلص به "نعیم"، معروف به میرزا نعیم سدهی، در نیمه شعبان سال 1272 ه.ق. در قریه فروشان از قرای ثلثه سده ماربین اصفهان متولد شد و مقدمات فارسی و عربی را همانجا فرا گرفت.

 


نعیم از ابتدای جوانی شعر می گفت و با دو برادر شاعر به نام نیر و سینا، که در قریه فروشان به عرصه رسیده بودند، معاشرت داشت. این سه تن گفته های همدیگر را جرح و تعدیل و انتقاد می کردند. نعیم در سال 1298 ه.ق. بهائی شد و به تبلیغ پرداخت؛ مضروب و مجروح شد و شبانه به تهران گریخت و در تهران چندی با فقر و مسکنت بسر برد، و زمانی تدریس می کرد.  با آمریکاییها و بعد با انگلیسیها ارتباط یافت و به سمت معلم زبان فارسی در سفارت انگلیس منصوب شد و بود تا صبحگاه روز سه شنبه نهم جمادی الاول از سال 1334 ه.ق.، که شصت و یکسال و چند ماه از عمرش گذشته بود، چشم از جهان بر بست.

ظاهراً آنچه از نعیم باقی مانده منحصر به اشعار معدودی است که به نام " کلیات نعیم " در بمبئی چاپ شده و قسمت اعظم آن منظومه " استدلالیه " است.

شاعر کوشیده است با استشهاد به آیات و احادیث و اخبار و تمسک به ادیان دیگر حقانیت بهائیگری را ثابت کند.



تاريخ : ۱۳٩۱/٢/۱٧ | ۸:۳٦ ‎ب.ظ | نویسنده : عبدالرضاآریاپور | نظرات ()
  • وبلاگ شخصی | بن تن